Zaterdagavond: het lijkt wel ‘Boer zoekt vrouw’, maar dan in de Pinnenhof in Nederweert en ook waanzinniger en grappiger, met minder sentimentele toestanden. Theatergroep de Krottepoffers speelt de komedie ‘Aangenaam….Chantal’, waarin de goedhartige knorrepot boer Drees op zoek gaat naar een vrouw. De zaal is vrijwel uitverkocht. Het doek opent. We zien het interieur van een boerderij.

‘Aangenaam…Chantal’, speelt zich af in de jaren ’80 maar in de boerderij van Drees lijkt de tijd stil te hebben gestaan. Een rood geblokt kleedje siert de keukentafel, op de schouw prijkt het Delfts blauw naast een koffiemolen uit overgrootmoeders tijd. Op de grond een kolenkit. Allemaal staan ze symbool voor Drees’ ouderwetse ideeën.

Zijn droomvrouw moet kunnen wassen en strijken en ze moet voor zijn 3 puberkinderen zorgen. Hij heeft iedere nacht wilde dromen van Chantal, een Nederlandse Française die jaren geleden eens kwam kamperen op zijn boerderij. ‘Ich wil gein booremeid! Ich wil un chique vrouw van standing!’, roept hij – gehuld in een ruftende ribbroek met mestvlekken en een oude blouse – tegen zijn twee zusters Maria en Magdalena. Hij heeft dan wel enkel de ‘schoefelacademie’ gehad maar hij heeft zijn zinnen gezet op die Parijse madame. Hij laat de pastoor een brief aan haar schrijven. Maria vraagt zich af hoe Drees in het Frans zal uitleggen dat hij zweetvoeten heeft. Want Drees heeft niet alleen zweetvoeten, hij loopt tevens drie weken lang in dezelfde lange onderbroek. Een Franse madame slaat bij hem als een tang op een varkens(boer). Maria en Magdalena verzinnen een list om Drees te koppelen aan zijn dienstmeid Gon, die wat meer van zijn eigen stand is. Ze verkleden haar als Française, maar dan verschijnt de echte Chantal…

De maagd
‘Aangenaam….Chantal’, kraakt bijna onder het gewicht van de vele krachtige types die er in voorkomen en de zaal kraakt op zijn beurt van het lachen. En hoewel dit een redelijk onervaren groep acteurs is, speelt ieder zijn rol met grote overtuigingskracht. Van de drankzuchtige pastoor die iedere gelegenheid aangrijpt om een cognacje achterover te slaan – tot zijn vurige bewonderaarster Magdalena die telkens wanneer ‘Hij‘ binnenloopt zowat tot een hoogtepunt komt. Ze laat daarbij een haast semi-orgastisch gilletje horen. Uiteraard wil ze solliciteren naar de functie van (dienst)maagd van de pastoor. De anderen grinniken erom. Iemand zegt: ‘Maagd worden is een ding, maar maagd blijven…’

Dubbelpraat
Een ander hoogtepunt is de knotsgekke buurvrouw Riek – die er lustig op los ratelt zonder enige rem – en die een curieus spraakgebrek heeft. ‘Dubbelpraat’ zou je de aandoening kunnen noemen. Bij iedere zin die ze zegt herhaalt ze het laatste woord nog een keer. Dit levert komische dialogen op. De middelbare Riek voelt zich nog zeer jeugdig. Als een ander opmerkt dat ze toch wat ouder is dan ze zichzelf inbeeldt, reageert Riek: ‘Nein huur, ich veul mich nog un vrouwmens van 30, 30!’ De ander droogkomisch: ‘Det kloptj, want det is 60!’ Riek is het meest hilarische personage, een prachtige rol van Els Vaes. Alleen af en toe leeft de actrice zich zo enorm in in haar opgewonden manie dat ze achterin de zaal even wat minder goed te verstaan is.

De tekst van ‘Aangenaam…Chantal’, geschreven door Frits Criens, bruist van de taalvondsten en woordgrappen. De boerenknecht Loek heeft een plat Vlaams accent, zijn taal wordt hilarisch wanneer hij in steenkolen-Frans-Duits-Engels tegen de Française Chantal probeert te praten. Er zijn ook vele gezegden rond boerderijdieren: ‘Aan de troog zeen alle verrekes gelieek’ en psychologie van de koude boerengrond: ‘al heet un kip zoeeen schoeen veere, als d’r geinn vet aan zitj kookdjea slechte sop!’

Raider?
Tot slot is de jaren ’80 sfeer tot in elke vezel van het stuk te voelen. En daarbij is gelet op vele details. Niet alleen halen de Krottepoffers de Rubiks kubus van stal, zijn de pubermeiden getoupeerd tot hun haar bijna uit viel en staat er een oude radio met cassetterecorder op de kast. Ook bootschoenen en All stars dribbelen voorbij. Boer Drees leest zelfs een antiek en vergeeld exemplaar van Dagblad de Limburger, met in de linkerbovenhoek in verschoten rood de tekst ‘De Limburger’.  Je krijgt van ‘Aangenaam…Chantal’ bijna heimwee naar vroeger. Naar die tijd toen Twix nog Raider was. Ja, dat is het enige wat er aan ontbreekt: een ouderwetse Raider. En als dat het enige is, dan heb je het goed gedaan!

Tekst: Danielle Stals voor Midden Limburg Actueel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *